در یک دهه گذشته، روابط تجاری ایران و مالزی اگرچه در ظاهر روندی رو به رشد داشته اما در واقع بازتابی از رابطه‌ای نابرابر و واردات‌محور بوده است. سهم ناچیز و ناپایدار صادرات ایران در برابر واردات سنگین از مالزی، از جمله در حوزه روغن پالم و مواد اولیه صنعتی، نشان می‌دهد که ساختار تجارت دو کشور نیازمند بازنگری جدی است.

به گفته یک تحلیل‌گر اقتصادی، در شرایط جدید جهان، روسیه و چین در اوج تحریم‌ها هستند اما می‌توانند به یکدیگر کمک کنند؛ هند هم با وجود تحریم‌های آمریکا، تبادلات خود با روسیه را افزایش داد و نفت بیشتری خریداری می‌کند؛ این موارد نشان می‌دهد که لازم است یک «باشگاه تحریمی‌ها» می‌تواند شکل بگیرد و روزبه‌روز با اضافه شدن اعضای بریکس و شانگهای، گسترده‌تر شود، به طوری که تحریم‌ها دیگر اثر چندانی نداشته باشد.

سخنگوی هیئت‌رئیسه مجلس با بیان اینکه جنگ روانی در بروز التهاب بازار ارز نقش اصلی دارد، گفت: ما وارد مناسبات راهبردی جدیدی با چین و روسیه شده‌ایم که می‌تواند مقدمه‌ای برای پایان یک‌جانبه‌گرایی دشمن در عرصه بین‌الملل باشد.

در شرایطی که تحریم‌های غربی فشار بر اقتصاد ایران را تشدید کرده، همکاری با چین به‌ عنوان دومین اقتصاد جهان و شریک کلیدی در توافق ۲۵ ساله، فرصت‌های بی‌نظیری در حوزه‌های انرژی، فناوری، کشاورزی و بازارهای اوراسیا فراهم کرده است.

نایب رئیس کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی گفت: صادرات نفت کشور حتی در صورت اجرای کامل سازوکار اسنپ‌بک فقط ۱۰ تا ۱۵ درصد کاهش می‌یابد و این مکانیسم بیشتر اثر روانی و سیاسی دارد. اختلاف اخیر هند و آمریکا فرصتی برای ازسرگیری صادرات نفت ایران به دهلی‌نو است که می‌تواند کاهش فروش را جبران کند.

یک پژوهشگر توسعه اقتصادی گفت: سفر رئیس‌جمهور به چین و حضور در اجلاس شانگهای می‌تواند نقطه عطفی در روابط سیاسی و اقتصادی دو کشور باشد. چین نقش حیاتی در صادرات نفت و تجارت ایران دارد و ادامه همکاری‌ها می‌تواند به سود دو طرف باشد اما کاهش تعرفه‌ها باید مدیریت‌شده صورت گیرد تا منطق سرمایه چین بر بازار ایران تحمیل نشود.

تحلیلگر اقتصاد بین‌الملل گفت: سفر رئیس‌ جمهور به چین فرصتی برای ارتقای همکاری‌های اقتصادی و تجاری ایران با دومین اقتصاد بزرگ جهان است. با این حال، میزان اثرگذاری این سفر به امضای توافق‌های عملیاتی و رفع موانع داخلی وابسته خواهد بود.

سفر رئیس جمهور کشورمان به اجلاس ۲۰۲۵ شانگهای، فراتر از یک حضور تشریفاتی، نمادی از راهبرد تازه ایران برای تثبیت جایگاه خود در نظم چندقطبی جهان است، جایی که همکاری با چین و روسیه نه‌ فقط راهی برای خنثی‌سازی تحریم‌ها و مقابله با «مکانیسم ماشه» غرب تلقی می‌شود، بلکه فرصتی برای تبدیل ایران به هاب ترانزیت، انرژی و سرمایه‌گذاری در اوراسیا است.

سفر پزشکیان به پکن برای شرکت در اجلاس شانگهای، فراتر از یک دیدار دیپلماتیک عادی و نشانه‌ای از تلاش تهران برای بازتعریف جایگاه خود در نظم نوظهور جهانی است؛ نظمی که با تقابل دو کریدور بزرگ «کمربند و جاده» چین و «کریدور هند-خاورمیانه-اروپا» شکل می‌گیرد و ایران با تکیه بر موقعیت ژئوپلیتیک و همکاری‌ راهبردی با چین و روسیه می‌کوشد به بازیگر محوری و پیونددهنده شرق و غرب بدل شود.

ایران و ارمنستان به عنوان کشور شریک، از ظرفیت بالایی برای گسترش مبادلات تجاری دوجانبه و همچنین با اوراسیا و جنوب آسیا دارند که همه آن‌ها در گروه امنیت مرزهای مشترک و عدم ورود کشورهای خارجی است.